"Trybuna", Aneks 28 listopada 2008

CODZIENNIE I PRZEZ CAŁY CZAS

Z każdym dniem utwierdzam się w przekonaniu, że zarówno Lech Wałęsa, jak i Janusz Palikot mają rację co do Lecha Kaczyńskiego. Nie chodzi o to, że jest on prezydentem Prawa i Sprawiedliwości, popełnia gafy, nie umie się wysławiać, ale głównie o to, że jako głowa państwa prowadzi nieodpowiedzialną politykę zagraniczną i wikła się – jak ostatnio – w kompromitujące incydenty, z których wyciąga błędne wnioski.

O ile inspirowane przez jego obóz spory o samoloty i krzesła można by ostatecznie odgrywać w jakimś marnym kabarecie, o tyle jego niedawna gruzińska eskapada ze strzałami z karabinu w tle budzi niesmak. Bez względu na wyniki prowadzonego śledztwa z całej tej jego podróży pod granicę osetyjską zapamiętamy tylko, że nie lubi być powalany na ziemię (czy skoro nie lubi, to znaczy, że już kiedyś był?), a nasi sąsiedzi – wschodni i zachodni – utwierdzą się w przekonaniu, że Polska robi wszystko, by pogarszać swoje i tak wątłe stosunki z Rosją.

W kraju rządzonym przez człowieka, który na odległość poczuł smak – jego zdaniem – rosyjskiego prochu, nie powinny dziwić ekstazy historycznych nekrofilów wspierane przez zafascynowane śmiercią media. Na „czerwonych paskach” głównych stacji informacyjnych mogliśmy w ostatnich dniach czytać o gnijących zwłokach, twarzy, której nie sposób rozpoznać, plastikowym worku ze szczątkami gen. Sikorskiego oraz o wyjątkowej trwałości kocu, jaki znaleziono w trumnie. Trup się sprzeda, trup jest medialny, w mundurze lub bez. A wszystko po to, by wykopaną z grobu ziemią użyźniać polskie resentymenty zamiast pozwolić im umrzeć na zawsze.

To nie jest kraj dla mądrych ludzi. Wciąż nie.

Przemysław Szubartowicz