"Trybuna", 31.12.2008r.

XII 2007 – euforia; XII 2008 – rozczarowanie

Poprzedni, 2007 rok wielu z nas kończyło z nadzieją, że następny będzie zdecydowanie lepszy. Te nadzieje wiązano oczywiście z wyborczym zwycięstwem Platformy Obywatelskiej, która jawiła się jako partia kompromisu zatroskana losem obywateli, mająca pomysły, jak rozwiązać nasze codzienne problemy. Dość już mieliśmy wojen Prawa i Sprawiedliwości z przystawkami, zarządzania krajem przez ciągłe kryzysy, wątpliwej troski o los najbiedniejszych Polaków. IPN-owskich nagonek i partyjnych rozgrywek ludzi Zbigniewa Ziobry i Mariusza Kamińskiego. Narad u premiera, w czasie których decydowano, kto pójdzie siedzieć, a kto nie, kabaretowych spektakli z hotelowych korytarzy, czy władzy „dwóch w jednym'', czyli bliźniaków na najwyższych stanowiskach państwowych.

A miało być tak dobrze

Obejmująca rządy Platforma Obywatelska obiecywała powszechną szczęśliwość dla wszystkich Polaków, wzrost płac dla licznych grup sfery budżetowej, reformę zdrowia i wiele innych prezentów. Do tego polska gospodarka rozwijała się niczym na drożdżach, rosły płace, spadało bezrobocie. Nic, tylko się cieszyć, że czeka nas wspaniały rok. Powszechne wtedy życzenia spokoju i szczęścia wydawały się więcej niż oczywiste..
.
A jednak dzisiaj, w ostatnim dniu roku, widzimy, że ten społeczny entuzjazm gdzieś zniknął. PO wprawdzie nadal zbiera świetne notowania, ale – przynajmniej moim zdaniem – jest to wynik braku konkurencji. Oceny rządu są za to z każdym miesiącu gorsze, podobnie zresztą jak wyniki badań nastrojów społecznych.

Oddech kryzysu

Oczywiście swoje zrobił już światowy kryzys gospodarczy, którego oddech czujemy także na naszych, polskich plecach. Banki pochowały się w swoich bunkrach, myślą tylko o sobie i własnych zagrożeniach łaknące kredytów przedsiębiorstwa pozostawiając na łasce losu. Coraz częściej słyszymy zapowiedzi likwidacji miejsc pracy, ludzie znów boją się bezrobocia. Nie bez znaczenia jest jednak i to, że rząd nie potrafi nas przekonać, że jest przygotowany na gorsze czasy, że ma pomysł, jak wyrwać kraj z łap recesji. Obserwując sejmowe – i nie tylko – kłótnie słusznie chyba odnosimy wrażenie, że polscy politycy żyją w innym niż ich wyborcy świecie. Bo cóż warte są przeszłość posła Niesiołowskiego, brukselskie podróże prezydenta Kaczyńskiego, czy skład władz TVP wobec czyhających na nas zagrożeń.

Takie tło musi oczywiście hamować społeczny optymizm. Ale to tylko jedna strona medalu. Druga to rozmijanie się ubiegłorocznych obietnic partii rządzącej z jej realną polityką. Przez kilka miesięcy rzeczywiście dano nam odetchnąć. Obowiązywała polityka powszechnej miłości, nie zaprzątano nam głowy politykami i ich fobiami. Kurski, czy Palikot to był margines. Nawet puste szuflady Platformy, w których wbrew oczekiwaniom nie było pomysłów na naprawianie kraju – o projektach ustaw nie mówiąc – nie były w stanie zburzyć tego spokoju. Generalnie żyło się przyjemniej. Do czasu jednak.

Wróciła rewolucja

A konkretnie do jesieni, gdy Platforma Obywatelska postanowiła uraczyć nas swoją rewolucją październikową. I się posypało. Kastrowanie pedofilów, świński ryj Palikota, wojna rządowo-prezydencka o samolot i miejsce przy brukselskim stole. Bitwy o emerytury generałów z WRON, o media publiczne, o prywatyzację szpitali, o zmiany w PZPN. Z wojną chyba najważniejszą – o emerytury pomostowe, którą rząd wywołał, jak sądzę, tylko po to, by udowodnić, że jest pełen determinacji. A Platforma to nie jakieś tam mięczaki, lecz ludzie twardzi jak skała. Nikogo się nie przestraszą, nikomu nie ulegną. Rzecz jednak w tym, że chodziło o kwoty niemające większego znaczenia dla budżetu państwa i o sprawę dotyczącą zaledwie kilkuset tysięcy osób. Ta wojna – kalkulowano w PO – podstawom rządu nie może zagrozić.

Choć na pewno zagroziła jego wizerunkowi. Kończymy bowiem ten rok z wrażeniem, że był on pełnym protestów, niezadowolenia społecznego, braku dialogu. Większego zróżnicowania Polaków, otwierania nowych rozdziałów polsko-polskiej wojny, kompromitacji polityki. Bez nowych autostrad, reformy służby zdrowia, zmian w oświacie i szkolnictwie wyższym. Bez – przede wszystkim – pomysłu na rozwiązanie wielu społecznych problemów. Czy o to chodziło Donaldowi Tuskowi i jego ludziom?

Wszystkiego dobrego

Mam nadzieję, że nie. Życzę więc premierowi, by nowy rok przyniósł mu wiele sukcesów, by rząd i jego zaplecze polityczne nauczyli się współpracy z parlamentarną opozycją, by potrafili rozmawiać ze społeczeństwem, by dogmaty ideologiczne zamienili na szukanie porozumienia.

Pielęgniarkom, nauczycielom, kolejarzom i innym grupom, do których portfeli dobiera się nasz rząd powszechnej miłości, życzę zaś, by „żyło się lepiej. Wszystkim''. Że co, że już to słyszeliśmy? Oczywiście, przed rokiem obiecywała nam to Platforma. Może jednak warto owe obietnice przypominać przy każdej okazji. Może się kiedyś spełnią... Wszystkiego dobrego...

Wiesław Dębski